“Team Glorie” officieel bekend

Zaterdag 12 mei gaf ik mijn Kanaaloversteek-presentatie voor sponsors en begeleidingsteam. In de week van 22-28september zal ik voor een dubbele Kanaaloversteek (Engeland-Frankrijk-Engeland) gaan. Het begeleidingsteam bestaat uit 7 personen die allemaal ervoor zorgen, dat ik zo goed mogelijk aan de start sta in Engeland. Het team bestaat uit zowel medische experts, als mensen die al eens de Kanaaloversteek hebben gedaan. Hierbij de namen van “Team Glorie”:

Trainer: Ben Lap

Coach: Marcel Stroet

Zakenmanager: Karin Elfers

Dietiste: Evy Witlox

Mental coach: Jan-Willem van der Graaff

Masseur: Rob van Rookhuizen

Fysiotherapeut: Eric van Bree

Iedereen heeft zijn of haar rol toegelicht tijdens de bijeenkomst. Ook heb ik mijn “globale planning” bekendgemaakt. Op 17juni zal ik deelnemen aan de Worldcup Capri-Napoli 36km en dezelfde maand doe ik mijn kwalificatie voor het Kanaal. Ik ga 6uur zwemmen in 16graden Noordzee water. In de maand augustus doe ik de IJsselmeeroversteek en Den Helder-Texel.

Regelmatig zal ik  (Daan Glorie) via Zwemfan een blog bijhouden. Wordt vervolgd…

Schokkend nieuws op dag 4 trainingskamp

Vandaag werd bekend dat Alexander Dale Oen, schoolslagzwemmer en Wereldkampioen op de 100 schoolslag is overleden. Tijdens hoogte-stage in Amerika kreeg hij na een zware training een hartaanval onder de douche. Verschrikkelijk nieuws, dat nog harder doordringt dan normaal. Ik ben namelijk ook zwemmer, en nu op trainingskamp in Spanje en zoek ook mijn grenzen op tijdens zware trainingen. Zo’n nieuwsbericht maakt je nog bewuster van waar je mee bezig bent als sporter. Ik zal vanavond even een minuut stilte houden. Uit respect en ter bezinning.

We zijn nu inmiddels twee dagen verder op trainingskamp sinds mijn laatste blog. We hebben veel kilometers gezwommen, zo;n 60 kilometer tot nu toe. Alle variaties hebben we wel gehad: met paddels, met flippers, met flippers en paddels en parachute. Heel veel vlinderslag, tot vervelends aan toe. Elk trainingskamp denk ik wel: “Dit is het zwaarste trainingskamp ooit”. En zo ook dit jaar. Gisteren moesten we 800 maximaal en daarna nog een hele lange training met o.a. een 3x1000meter. Dan zwem je dus met verzuring en vermoeidheid kilometers achter elkaar door, dat is pas echte wedstrijd-simulatie. Al deze kilometers zwemmen “achter de schermen” moeten uiteindelijk leiden tot topprestaties in de “spotlight”, o.a. op 17juni als ik de Worldcup Capri-Napoli 36km ga zwemmen.

Wij gaan verder met grenzen opzoeken. Morgenochtend nog een zware training en morgenmiddag naar Blanes. Even een middag vrij, dat heb ik (lees: wij) echt even nodig.

Trainingskamp het Y in Calella (fimpje)

Hierbij een filmpje gemaakt op zondag 29 april tijdens de middagtraining. Trainer Ben Lap legt de training uit.

Foto-album: Trainingskamp Het Y in Calella (Spanje)

In het foto-album van trainingskamp het Y in Calella, Spanje, staan weer nieuwe foto’s. Namelijk van de zwemtraining op Koninginnedag in de middag, de landtraining en het bowlen.

Hierbij de link: https://picasaweb.google.com/daanglorie/TrainingskampCalellaSpanjeHetY2012

Trainingskamp Calella Het Y: dag 1 & 2

Trainingskamp Calella is alweer enkele dagen onderweg. Dit jaar met een groep van 9 zwemmers: Jeroen, Frans, Sander, Raoul, Jan-Willem, Cynthia, Evelien, Alice en Daan. Als begeleidende staf zijn mee: Ben Lap (trainer) en Rene Bijl (assistent-trainer). Calella staat in het teken van 8 dagen hard trainen met 15 trainingen, landtrainingen na elke middagtraining.

Hoe ziet een dag van ons eruit? Opstaan om 6.0uur. Kort ontbijt om 6.30 en vervolgens van 7.00-9.00uur de ochtendtraining. Het is gelukkig maar 2minuten lopen naar het hotel, zodat we binnen een half uur na het trainen kunnen eten. De “relaxtijd” is van 10.00-13.30 waarin we slapen, een spelletje spelen of gewoon niets doen. Om 13.30 is de lunch en de middagtraining van 14.00-16.00 met aansluitend een landtraining met aandacht voor het trainen van de buikspieren en de rompstabiliteit. Na de 2de training komt altijd het besef: “Zo heerlijk even niet trainen, maar herstellen en doen wat we willen”. De avond wordt gevuld met een stevige maaltijd en gezamenlijke spelletjes zoals “de grote Dalmutti”, “Sabboteur” of Rummikub.

Dag 1 was onze reisdag. Dit keer geen verloren koffers, verloren tassen of vertragingen. Alles ging volgens schema. Om 16.00uur waren we in het eerste hotel, voor slechts 1 avond. Een prima hotel met een iets minder ontbijt en twee aparte slaapkamers, lang niet zo gezellig als het “Crol Center hotel” waar we nu zitten. Gelukkig konden we de eerste dag een uurtje trainen en hebben we een 3km training gedaan. Ik was erg stijf na zo’n lange reis dus het zwemmen deed mij goed.

Dag 2 was de eerste echte trainingsdag met een ochtend- en middagtraining inclusief 20minuten landtraining. In de ochtend was de kern  3 x 1000meter met parachute zwemmen. Met parachute? Ja die gaat om je middel en de parachute wekt weerstand op zodat je 1.45 per 100 zwemt en niet 1.15. Zoals Raoul terecht zei: “De parachute lijkt heel onschuldig, maar hij is echt zwaar”. Ik had niet echt “parachute-armen” en kwam voor mijn gevoel geen meter vooruit. Na de training vond onze volksverhuizing plaats naar het andere hotel. En wat schept onze verbazing bij ons “vertrouwde hotel”? We zitten in precies dezelfde kamers, wij in de beruchte kamer 211, met ook uitzicht op het zwembad.

In de middag vielen bij de meeste zwemmers al een beetje de armen eraf. Lange afstanden, korte sprintjes en wat vlinderslag stond op het programma. En de “dodelijke set” was 4×200 met 1e maximaal, 2e 90%, 3e 80% en de laatste uitzwemmen. Het melkzuur in de armen kwam snel opzetten en goed technisch zwemmen wordt dan veel moeilijker. Desondanks zwom iedereen mooie tijden.

Tot zover dag 1 en dag 2. We sluiten af met het weerbericht. De lokale “Piet Paulusma” geeft aan: “Zondag wordt de mooiste dag van de week. Met 24uur zon, geen bewolking en perfect strandweer.” Hmm, misschien morgen een zeetraining??

“Durf grote dromen te hebben” (Daan Glorie, column De Telegraaf)

Het Kanaal oversteken. Ik denk dat iedereen dat kent, dankzij Beau van Erven Dorens. Zwemmen van Engeland naar Frankrijk, ongeveer 20 Nederlanders hebben dat ooit volbracht. Er is slechts 1 Nederlandse vrouw die een dubbele oversteek heeft gedaan. Inderdaad: Engeland-Frankrijk-Engeland! Irene van der Laan zwom het in 1983 en deed er 18uur en 15minuten over. Enorm veel respect voor deze vrouw, die ik persoonlijk ken, en die over heel de wereld grote marathons heeft gezwommen.

Mijn sport is dus marathonzwemmen. In navolging van Irene wil ik dit jaar als eerste Nederlandse man ooit een dubbele Kanaaloversteek volbrengen. Het zal moeilijk worden: zout en koud water, golven, uren lang in het water en jezelf honderd keer tegenkomen. Om met de woorden van Matthew Web (eerste man die ooit het Kanaal overstak) te spreken: “Nothing great is easy”. Hoe ga ik me voorbereiden? Natuurlijk veel trainen (20uur per week), zowel in het IJsselmeer als het zwembad, maar er komt meer bij kijken. De juiste voeding, de goede begeleiding en niet te vergeten: sponsors! Financieel kan ik nog de nodige hulp gebruiken om mijn grote droom te volbrengen.

In het leven moet je durven om grote dromen te hebben. Het was makkelijker geweest als ik een enkele oversteek zou ondernemen, maar ik ga voor die dubbele. Ik stel mezelf altijd grote doelen en dat heeft ertoe geleid dat ik in 2011 de langste zwemmarathon ter wereld, de 88km in Argentinie heb gezwommen en een Wereldrecordpoging 24uur zwemmen heb volbracht. Het werd geen WR, maar wel een Nederlands Record met 83 kilometer en 450meter zwemmen.

Ik heb het geloof en durf grote dromen te hebben. Dat moet iedereen hebben. Ook een land als Nederland, die de Olympische Spelen van 2028 wil. Heb de droom en werk ernaar toe. Of je het gewenste resultaat krijgt, is echter onzeker, maar dat is onderdeel van de “droom”.

Als sporter moet je nooit je ogen sluiten voor je sociaal-maatschappelijke carriere. Met marathonzwemmen kan ik niet mijn brood verdienen. Daarom volg ik de studie sportmanagement op het Johan Cruyff Institute en ik heb de Cruyff University afgesloten. Leiderschap, financieel management, marketing en presentatie vaardigheden zijn de vakken die ik meteen kan toepassen bij het maken van een businessplan, mijn afstudeeropdracht, voor de Edwin van der Sar Foundation. Dit goede doel richt zich op mensen die een hersenbloeding hebben gehad en daarvan moeten herstelen. Ik schrijf samen met Edwin het evenementenplan voor de Foundation. Een mooiere studie-opdracht kan ik mij niet wensen.

Na mijn studie wil ik graag werken bij een goed doel dat zich richt op sport. Als ambassadeur van de Johan Cruyff Foundation en het Ronald McDonald Centre heb ik gezien wat sport kan betekenen voor gehandicapte kinderen. Ze maken vrienden, hebben plezier en worden fysiek sterker waardoor hun kwaliteit van leven verbeterd. Mijn droom is dat de gehandicaptensport in Nederland naar een hoger niveau gaat. En wie weet organiseren wij de Paralympische Spelen in 2028! Durf die droom te hebben, dan komt alles goed.

“Kijk in het zwemmen eens over de heg!”

Als je in Amerika een lezing of een college geeft, dan zit de eerste rij het snelst vol. Daar zitten dan namelijk de meest gemotiveerde luisteraars, de winnaars binnen het publiek”. Zo begon Foppe de Haan zijn presentatie over coaching en talentontwikkeling gisteren in het sportcentrum van de TU Delft.

Zelf zat ik bij deze lezing wat verder naar achteren. Niet alleen omdat de bank waar ik op zat een stuk lekkerder zat dan de stoelen vooraan, maar ook omdat ik dan (letterlijk en figuurlijk) veel meer zie. In mijn ogen is dat veel belangrijker, omdat je dan veel meer ziet dan wanneer je ergens bovenop zit. Op die manier weet je dat er veel meer wegen zijn om je doel te bereiken en kan je voor jezelf de meest geschikte weg vinden. Brede kennis is dus van levensbelang om de diepte mee in te kunnen. Ook zorgt het ervoor dat je weet wat je startpunt is en hoe dat staat t.o.v. het doel wat je wilt bereiken. Pas als je weet waar je staat kan je een stap vooruit zetten. Misschien een beetje zweverige tegeltjeswijsheid, maar in mijn ogen 100% waar.

Een andere tip van Foppe: kijk eens over de heg. M.a.w.: kijk eens hoe het er bij ‘anderen’ aan toegaat. En dan niet alleen bij je directe collega’s/concurrenten, maar ook op andere niveaus. Een goede tip weet ik uit eigen ervaring. In 2003 ging ik ‘over de heg kijken’ bij de NK sprint in Amsterdam. Ik had tot dat moment nog nooit een NK meegemaakt en was dus niks gewend. Meedoen aan een NK was (toen) voor mij al helemaal een stoute, maar vrijwel onbereikbare droom. Sowieso was dat onmogelijk met de ploeg waar ik toen voor zwom (district 1^e klasse). Tot het moment dat ik de splittijden van enkele ploegen zag en me realiseerde dat de stap naar deelname aan een NK (sprint) helemaal niet zo groot was voor ons. Resultaat: een jaar later stonden we aan de start van de 4x50m vrije slag. OK, we hielden nog net twee teams achter ons, eindigden dik in de achterhoede maar we waren wel mooi de enige ploeg uit de districtscompetitie die meedeed aan dit NK.

Een paar weken geleden heb ik een training verzorgd bij een kleine vereniging. Niet dat ik zo’n techniek-goeroe ben, maar één van de trainers (een maat van me) dacht dat ik wel wat toe kon voegen. Het werd een groot succes, want met een paar simpele basisoefeningen ging hun techniek binnen enkele baantjes enorm vooruit. Wat me vooral opviel was dat de trainers één en al oor waren. Ze konden zelf namelijk ook wat kennis over techniek gebruiken en waren zelf de eersten om dat toe te geven. Mooi dat ze dat van zichzelf wisten, want daardoor stonden ze open voor dit soort trainingen. Zij wisten al min of meer wat hun startpunt was.

Er zijn legio clubs die (om wat voor reden dan ook) met moeite en pijn voor hun twee of drie uurtjes training in de week trainers rond het bad kunnen krijgen en wat dat betreft afhankelijk zijn van goedbedoelende ouders. Geweldig dat deze ouders dat willen doen, maar het is jammer dat er daardoor relatief weinig kennis rond het bad staat. Wat dat betreft zou het mooi zijn als er meer zwemmers en/of trainers zijn die eens in de zoveel tijd wat willen bijspringen bij dit soort ‘mindere’ goden’ om het kennisniveau wat op te krikken. Belangrijk is dan wel dat dit soort clubs open staan voor hulp van buitenaf en het niet zien als ‘vervelende bemoeienis’ van een buitenstaander.

Gelukkig houden ze bij die club waar ik op bezoek was hun ogen open, want een week later zaten een aantal zwemmers van hen zich tijdens de Amsterdam Swimcup op de tribune te vergapen aan de races die daar werden gezwommen. Dezelfde tribune waar ik in 2003 ook ‘over de heg’ keek, dus wie weet…

Met dank weer voor deze bijdrage van Victor den Heijer!!